Kościół św. Rodziny w Szczecinie

Architektura

Kościół św. Rodziny w Szczecinie jest przykładem wyjątkowego projektu, który został zrealizowany przez lokalnego architekta Adolfa Thesmachera. Jego wymiary obejmują 34 metry długości oraz 18,5 metra szerokości, a wieża ma imponującą wysokość 21 metrów. Wnętrze obiektu jest jednonawowe, co zapewnia przestronność oraz różnorodne możliwości aranżacyjne.

Wraz z kościołem powstała także sala teatralna, która obecnie pełni rolę dodatkowej kaplicy. Sala ta ma długość 30 metrów i szerokość 12 metrów, co sprawia, że można w niej pomieścić dużą liczbę wiernych. Łącznie, świątynia jest w stanie pomieścić do 2000 osób, co czyni ją jedną z większych w regionie.

Interesującym i niepowtarzalnym elementem wystroju wnętrza jest rozeta umieszczona za organami. Ozdobiona oryginalnym, jaskrawym przeszkleniem, rzuca barwne refleksy na wnętrze nawy, co dodaje atmosfery podczas nabożeństw. Wnętrze z surowego betonu jest wykończone płytami marmurowymi, co podkreśla nowoczesny charakter świątyni.

Ołtarz główny, zaprojektowany przez S. Raciborskiego ze Szczecina, pochodzi z lat 50. XX wieku i przybiera formę marmurowego obelisku. W jego centrum znajduje się rzeźba pelikana, a także wizerunek Ostatniej Wieczerzy, który nadaje mu wyjątkowego znaczenia.

W kruchcie kościoła znajduje się interesująca rzeźba Chrystusa, która pierwotnie stanowiła część nagrobka rodu Dewitzów na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie. Warto zaznaczyć, że rzeźba ta jest wykonana około 1910 roku i jest kopią dzieła Bertela Thorvaldsena, którego oryginał można podziwiać w Kaplicy Potockich na Wawelu.

Na zewnątrz, przed kościołem, umieszczona jest ozdobna tablica z Przyrzeczeniem Jasnogórskim, która datowana jest na 1956 rok. Ponadto, w sąsiedztwie kościoła funkcjonuje pierwsze w Szczecinie okno życia, co stanowi dodatkową wartość społeczną tej lokalizacji.

Historia

Kamień węgielny pod budowę świątyni został uroczyście położony 23 czerwca 1929 roku, a jego poświęcenie miało miejsce 23 listopada 1931. W tamtym okresie znajdował się on na terenie katolickiej parafii św. Rodziny. Niestety, w roku 1945, w trakcie działań wojennych, kościół doznał poważnych zniszczeń – został zbombardowany oraz spalił się.

Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęto odbudowę świątyni, która została zaadaptowana na pomieszczenia szpitalne. W dniu 22 lipca 1945 roku, poewangelicki kościół św. Krzyża, usytuowany przy ul. Królowej Korony Polskiej, został poświęcony i otrzymał nową nazwę pw. Królowej Korony Polskiej. Powstała wówczas parafia katolicka przyjęła tytuł św. Rodziny, co było nawiązaniem do wcześniejszego położenia parafii św. Rodziny.

W latach bezpośrednio po wojnie, władze państwowe przejęły część budynku parafii. Jednakże, w 1972 roku, w pomieszczeniach parafialnych zaczęła urzędować Kuria Biskupia Szczecińsko-Kamieńska, a także zamieszkiwał tam ks. biskup. Po roku 1980 udało się odzyskać dodatkowe pomieszczenia Kurii, które wcześniej zostały zabrane.

Przypisy